Tarih 15 Mayıs 2004 dünya turuna İstanbul’dan başlayan Hakan Öge Bodrum’da. Ardından Atlas dergisi fotoğraf editörü Gökhan Tan da Bodrum’a geliyor ve benim eski külüstür arabama atlayıp, çok hoş ve yapılması gerekli bir ziyaret için –karadan- Okluk Koyu’na rota tutuyoruz.

Hakan Türkiye’den ayrılmadan önce, tekne ile dünya turunu ilk olarak gerçekleştiren denizcimiz Sadun Boro’yu “el almak” ve son önerilerini dinlemek için ziyaret etmek niyetinde, Gökhan bunu belgelemek istiyor , ben ise buraların adamı yolları bile kişi olarak sevgili arkadaşlarımı istedikleri yere götürmek üzere direksiyon başına geçiyorum. Yol uzun değil ama özellikle son bir kaç kilometresi, egzostu yerlerde süründürecek kadar engebeli.

Okluk Koyu’na varıp Kısmet’i görünce fark ediyorum ki ben de Hakan kadar heyecanlıyım. Her ne kadar Sadun abi ile önceden konuşmalarım olmuş ise de bu sefer ki bir farklı. Dünya turu yapan ilk Türk ve bu işe soyunan sonuncusu bir arada. Buluşup tanışma ardından çok keyifli bir sohbet başlıyor Kısmet’in salonunda. Sadun Boro bu ziyaretten son derece mutlu, belleğindekileri döküveriyor ortaya, bu arada birer duble rakı ikram etmeyi unuttmuyor tabii. Kah kahkahalarla gülerek kah heyecanlanarak sürüyor sohbetimiz, aralara ufak ama önemli öğütler, "aman ha!" lar giriyor. Sadun abi,  “mutlaka sonunda bir kitap yazmalısın” derken, okyanusu geçerken içmesi için bir de büyük rakı veriyor, Hakan Öge’ye.
Dönüş zamanı gelince Kısmet’in dingisine binip, Sadun Boro’nun tüm ısrarlarımıza rağmen bize bırakmadığı kürekleriyle iskeleye çıkıyoruz.
Son vedalaşma; “rüzgarın kolayına, pruvan neta olsun” dilekleriyle, Sadun abi Hakan’a sarılırken birbirimizin gözlerindeki ıslaklıklara bakmamaya çalışıyoruz.

Ertesi gün, Milta Bodrum Marina’nın o gün kü gözdesi, Mardek üzerindeyiz. Hakan bir kaç gün sonra yola çıkacak olmanın heyecan ve husursuzluğu ile teknede son kontrolleri ve onarımları yaparken ben de ona yardım ediyorum elimden geldiğince. Ve bol bol konuşuyoruz. O gün Hakan’ı Mardek ile başbaşa bırakırken, küçük bir fil veriyorum, yolculuk boyunca uğur getirsin diye. Sevgili Hakan, fili Mardek’in salonunda görünen bir yere asarken; “ona dünyayı dolaştırıp sana geri getireceğim” diyor, dünya turunun benim için de büyük bir özlem olduğunu bilerek.

Ve tarih 29 Haziran 2007, Hakan, ayrıldığı günkü kadar dinç, enerjik ve daha mutlu, biraz yorgun ama bu kez yalnız değil, Mardek’in güvertesinde Sophie ile birlikte bir kez daha Milta Bodrum Marina’da. Mardek biraz yıpranmış; “kolay mı 40.000 deniz mili yapmak, okyanus geçmek, fırtınalara kafa tutmak” dercesine bağlı olduğu yerde salınırken, Hakan ve ben güvertesinde özlem gideriyoruz.

Konuşacak çok şey var; Hakan yolculuğun zorluklarından, çıkan aksiliklerden, zorlandığı şeylerden söz ederken ben de son üç yılda Türkiye ve yelkenciliğimizde ki gelişmelerden söz ediyorum.
Konuşma arasında Hakan aniden kalkarak, Mardek’in salonuna giriyor ve asılı olduğu yerden 3 yıl önce vermiş olduğum fili çıkartıp geri veriyor.
Ben güçlü bir tılsımmışcasına fili elimde tutarken Hakan’ın ağzından dökülen sözcüklere hem şaşırıyorum hem de çok mutlu oluyorum.
-    Seyirlerimiz sırasında fil pek çok kez yerinden düştü, her seferinde aynı yerine astım. Hatta bir ara Sophie, “bunu kaldırıyorum ortadan düşüyor” dediğinde ciddi itiraz ettim ve o filin her an gözümün önünde olmasını istediğimi söyledim. Gerçekten bir kaç kez, çok zorlandığım, tekneyi bırakıp uçağa atlayıp dönmeyi istediğim zamanlarda file baktım ve sana verdiğim sözü düşündüm, yerine getirmeliydim o sözü...
İşte şimdi o küçücük fil, üç sene tüm dünya yolculuğu sırasında, Mardek’in salonunda sallandıktan sonra benim evimin duvarında –evin en değerli eşyası olarak- kıpırtısız dinlenmeye çekildi. Üzerindeki vernikler dökülmüş, yıpranmış ve rengi bilgeliği çağırıştıran bir tona dönüşmüş.
Artık benim de güçlü bir tılsımım var, teşekkürler  Hakan, sorunsuz döndüğün için...